Dag 10 - Tijd voor afscheid

Woensdagavond stonden om 21u Gusztáv en Anikó in het hostel; ze kwamen afscheid nemen van Erik en Annemarie, die vanmorgen om 5u zijn vertrokken. Het bleek het eerste deel van het afscheid van ons allemaal te zijn, want ze hadden twee dozen met souvenirs voor ons bij zich. Vanwege de grootte moesten die met de caddy mee en dus deelden ze het gisterenavond aan ons uit. Het pakketje bestond uit boekjes met informatie over Tiszaszentimre en omgeving, een pen, een Tiszaszentimre mok en een zakje met lavendel uit de tuin van de kerk. Gepaard met lieve woorden van dank, veel knuffels en een heel aantal tranen, werden de pakketjes overhandigd.

Toen Gusztáv en Anikó waren vertrokken, gingen we met een aantal mensen de deur uit voor een gebedswandeling. Vooraf waren er gebedspunten opgeschreven voor Hongarije, Tiszaszentimre en specifieke personen die we hebben ontmoet. We begonnen met een gezamenlijk gebed en daarna werden elke 10 minuten de gebedspunten per blok gedeeld in de groepsapp. Met de personen met wie je liep, kon je dan een aantal punten uitzoeken om met elkaar voor te bidden. Deze manier van bidden en daarmee ook je hart openstellen voor de mensen met wie je bad, werd als fijn en waardevol ervaren.

Bij thuiskomst braken we een bak ijs aan, want ja, alles moest op. Na strenge instructies van Hanna en Suzanne is het woensdagavond toch echt voor de overgrote meerderheid gelukt om rond twaalf uur op bed te liggen. Dit was voor de eerste keer sinds onze eerste avond in Hongarije dat we ‘op tijd’ op bed lagen.

De volgende ochtend ontbeten we zoals elke dag om 7.15u (streeftijd). In de gezamenlijke ruimte stond een stuk karton met daarop lieve woorden van Erik en Annemarie, die in alle vroegte waren vertrokken. Ook bij het ontbijt was de opdracht om alle restjes op te maken. Van pakken hagelslag tot kaas, brood en vier bakken kwark, het is ons bijna gelukt om alles op te krijgen.

Na het ontbijt kon het hele team aan de corvee. De kamers moesten worden geveegd, bedden afgehaald, douches schoongemaakt en de inrichting terug worden gezet naar originele staat. Vele handen maken licht werk en in een mum van tijd waren we lichamelijk klaar voor het vertrek. De emotionele kant is een ander verhaal.

Onze lunchpakketten in Hongaarse porties (drie belegde harde broodjes, een soort croissant, een flesje water, een pakje sinaasappelsap en een appel) werden bezorgd en al snel arriveerden ook onze taxi’s. Gusztáv, Marci en Roland zouden ons later die ochtend naar Boedapest brengen. Roland kenden we van de eerste dag, toen ditzelfde team ons ophaalde van de luchthaven en de altijd enthousiaste Marci hoort inmiddels helemaal bij de groep. Voor we naar Boedapest vertrokken, werden we afgezet bij de kerk van Tiszaszentimre. Toen wij deze binnenliepen, hadden de kinderen van de Bijbelweek zich al in de banken verzameld en ook Anikó en Réka waren aanwezig. Wij namen een plek in en Anikó benoemde nogmaals hoe ontzettend dankbaar ze zijn voor het werk dat we de afgelopen weken hebben gedaan en hoe we daarmee levens hebben veranderd en iets van God hebben kunnen laten zien in het dorp.

Het grote extra doel van de reis was volgens Gusztáv onze hongarificatie. Het belangrijkste onderdeel hiervan was om twee kilo aan te komen. Hier hebben ze erg hun best voor gedaan met de hoeveelheden eten en de calorierijke maaltijden. Gedurende de week werd dit doel dan ook onofficieel opgehoogd naar 4 kilo gewichtstoename. Ook werden we geacht een paar woorden Hongaars te kunnen spreken. In de kerk werden ons de certificaten uitgereikt voor onze hongarificatie; we zijn nu allemaal een klein beetje Hongaars. Deze certificaten zijn een jaar geldig; ze zien ons volgend jaar graag terug voor een hernieuwde uitgave. Van de secretaresse van Gusztáv, zijn rechterhand als burgemeester van het dorp, ontvingen we diverse foto’s die tijdens ons verblijf zijn gemaakt. Deze presentjes werden met knuffels en tranen aangenomen.

De tranen kwamen nog meer toen we probeerden de kinderen en aanwezige volwassenen toe te zingen. De kinderen kwamen één voor één naar ons toe en al snel waren we omringd door zo’n twintig kinderen die ons allemaal een knuffel wilden geven en uitspraken hoe dankbaar ze waren voor de tijd die we met ze hadden doorgebracht. In zes dagen van echt werk hebben we een plek ingenomen in de harten van de mensen uit Tiszaszentimre en zij in die van ons.

Om 10u was het echt tijd om te gaan en vertrokken we richting Boedapest. Daar aangekomen brak ook het moment van afscheid aan voor Marci en Gusztáv. Er werd ons meerdere keren op het hart gedrukt om te bellen als er iets was, we vragen hadden of de weg kwijt waren in Boedapest. Na een paar laatste knuffels reden ook zij weg. En daar stonden we dan, in die grote stad.

Na een lunch leidde Hanna ons langs een paar toeristische hoogtepuntjes van de stad, zoals een Sovjet monument en het beroemde Hongaarse Parlementsgebouw.

Daarna scheidden in groepen onze wegen en werden er een aantal winkels bezocht, een heel aantal traptreden beklommen en nog veel meer foto’s gemaakt van het uitzicht en andere toeristische hoogtepunten van de stad.

Met elkaar aten we in een gezellig restaurant en konden we nog een keer genieten van die heerlijke Hongaarse keuken.

Na het eten liepen we naar de haven om daar op een boot te stappen voor een rondvaart na zonsondergang. De gebouwen van de stad worden door prachtige lichten, waaronder de maan, beschenen en zo zagen we de stad op een hele andere manier.

Na de rondvaart moest er nog iets belangrijks gebeuren. Door de beperkte tijd in het restaurant, waren we niet toegekomen aan een dessert. Zes straten van de haven verwijderd, liepen we een tentje binnen dat ijs schepte in chimney cake, een bekende hoorn van deeg, wat doet denken aan een suikerwafel. Nu konden we weer vol goede moed, maar met veel moeheid, door naar de luchthaven. Onze bustickets bleken niet geldig voor de shuttle naar de luchthaven, maar na een moment van stress konden we allemaal instappen.

We schrijven dit terwijl we op een bijna leeg vliegveld de nacht doorbrengen. Er zijn er een paar die al slapen, anderen spelen Twister, tien tellen in de rimboe of verkennen de gates. De grootste vondst tot nu toe is een vleugel, waar we uit volle borst bij hebben staan zingen. Meer uitgerust zullen we er niet op worden, maar de gezelligheid kan niet op!

Dankpunten:

-          Een moeilijk, maar fijn afscheid van de kinderen, Gustáv, Anikó en Réka

-          Veilige reis naar Boedapest en een leuke dag aldaar

-          Tijd voor ontspanning met de groep

Gebedspunten:

-          Veilige reis naar Nederland, ook voor Erik en Annemarie

-          Het vermogen om de kinderen en mensen terug te leggen in Gods zorgende handen

-          Een zachte landing in Nederland, als de verschillen zo groot lijken en we gehecht zijn geraakt aan Tiszaszentimre